GER VAN ELK: Bearable Lightness of Being

(scroll down for dutch)

April 22 – May 27, 2017

Frans Halsstraat 26 Amsterdam
Group Show (Adriano Amaral, Daniel G. Baird, Giulia Cenci, Urs Fischer, Mark Handforth, Elizabeth Price, Willem de Rooij, Letha Wilson)
Opening: Saturday, April 22, from 5 – 8 pm.

Keizersgracht 241 Amsterdam
Ger van Elk (selected works 1968 – 2004)
Opening: Saturday, April 22, from 5 – 8 pm.


GRIMM is proud to announce Bearable Lightness of Being, a tribute to the work and conceptual heritage of Ger van Elk (1941-2014). 

Our space at the Keizersgracht showcases several highlights of Van Elk’s oeuvre in an intimate setting, while at the Frans Halsstraat a group show with works by Adriano Amaral, Daniel G. Baird, Giulia Cenci, Urs Fischer, Mark Handforth, Elizabeth Price, Willem de Rooij and Letha Wilson, will serve as a contemporary reflection on his work.

Ger van Elk is internationally considered to be one of the pioneers of conceptual art. Averse to conventions, Van Elk experimented with many different media and frequently collaborated with fellow artists, including William Leavitt, Allen Rupersberg and John Baldessari and Bas Jan Ader among others. In 1969 he participated in the groundbreaking exhibitions When Attitudes Become Form at Kunsthalle Bern and Op Losse Schroeven: Situaties en Cryptostructuren at the Stedelijk Museum Amsterdam; the latter still counts as the introduction of conceptual art in the Netherlands.

Van Elk realized at a young age that “theory was nothing but a construct, a work of artifice”, after his mother remarried and he had to become Catholic instead of Protestant overnight. It proved to be a crucial moment for his art practice, the insight that truth is not truthful and that one theory is always interchangeable with another. In his witty and radical work, Van Elk analyzed the role of the artist, explored the question of authorship and originality and examined the dubious relationship between image, imagination and reality. Ger van Elk tried to disrupt the established art world one artwork at a time.

The idea for this exhibition was born a few years ago when Van Elk was still alive. He loved the idea of exhibiting his work alongside younger generations of artists. The concept evolved into the current presentation in two locations. GRIMM will exhibit a selection of historically important work by Van Elk at the Keizersgracht, ranging from sculptures like Rope Sculpture (1968) to Niet Werkelijk Woef (1987) and works in other media such as his famous video Some natural Aspects of Painting and Sculpture from 1970 and paintings from the early 1990s. At the Frans Halsstraat a group show will be presented by various artists who were either influenced by his work, or with whom we can draw our own parallel with Van Elk, be it because of a similar (conceptual) approach or by the use of a medium that he pioneered.

We are proud to announce the participation of Elizabeth Price (UK, 1966), who received the Turner Prize in 2012 for her installation The Woolsworths Choir of 1979. Within a specially constructed area in the gallery, Price will present her work K (2015), an overwhelming two-screen projection. Ger van Elk pioneered film as a conceptual art form in the 1970s and Price is pushing the boundaries of video art today. Her installations examine the forces that are at play when many different technological histories coincide, and appeal to both the senses and the intellect, and usually take years to make.

Willem de Rooij (NL, 1969), whose solo exhibition at the Museum für Moderne Kunst in Frankfurt opened in October 2016 and who is currently presenting a solo show at the Institute of Modern Art in Brisbane, will exhibit two works on canvas and his installation Route Along 18 corners that guided the visitor past eighteen niches of the rooms at the Stedelijk Museum Amsterdam in 1993 and 2010. Both the dry-humorous approach and a preoccupation with the conditions of the exhibition space express a strong affinity with the work of Van Elk, especially his early installations as Hoe hoeker hoe platter (1972) and Apparatus scala dividens (1969), that have both been on view at the Stedelijk Museum.

Van Elk’s Well Polished Floor (1969-1980) was executed three times at the Stedelijk Museum Amsterdam, and is part of its collection. Within the group exhibition at the Frans Halsstraat, this iconic piece resonates in a site-specific floor installation by Adriano Amaral (BR, 1982). In his work, that is currently also on view in a solo exhibition at the Vleeshal in Middelburg, Amaral creates delicate installations in which materials, gestures and objects are drawn into the realm of the personal and intimate. By mixing material, image and composition he creates alternate layers of association. Sometimes harmonious, sometimes discordant, the result of his procedure shows a humanized reflection of time and shape in the space where the human form and architecture meet. Amaral shares a profound interest in the nature of the materials that surround us with Van Elk. But while Van Elk turned to rope, pole and canvas, Amaral takes his material experiment into the 21st century by mixing all kinds of artificial products such as silicone, aluminum and concrete with natural resources.

The work of Daniel G. Baird (US, 1984) is a layered examination of the place mankind occupies within the inevitable passage of time. Baird is interested in the traces that symbolize our relationship to time and progress. Fossils, hidden within sedimentary layers of the past, embody the omnipresent and infinite symbolism of a horizon. This understanding of the horizon, as a place where things appear and disappear, held the interest of Ger van Elk as well. It contains an elusive and ever-changing phenomenon.

Letha Wilson (US, 1976), who recently exhibited a solo show at the Center for Contemporary Art and Culture at PNCA, Portland, OR, also reflects on Van Elk’s relationship with the horizon and his play with illusion and reality. She will present two works, one of which she produced specially for Bearable Lightness of Being. Like Van Elk, Wilson challenges the dividing line between image and truth. But where Van Elk aimed to demonstrate photography’s inability to represent reality, Wilson’s works are experiments in overcoming this duality altogether.

Urs Fischer (CH, 1973) will present Spinoza Rhapsody (2006), a large-scale sculpture flowing through the gallery and taking the form of a three-dimensional drawing. The work has a direct link to Ger van Elk’s Rope and Camping Art works from the late 60s. The title of the work Spinoza Rhapsody, simultaneously refers to the Dutch philosopher Baruch Spinoza and to a musical composition of irregular form and free-flowing structure. Fischer’s enigmatic titles that frequently use real or fictional characters and common nouns in a witty manner, reinforce his works’ capacity to challenge conventions and hierarchies. Like Van Elk, Fischer is renowned for rejecting material hierarchy and often works in a range of “poor materials” (from apples to burning candle wax to egg shells). Spinoza Rhapsody was first shown at Stedelijk Museum Amsterdam (2006) and has since been on view in various institutions, including recently at Musée d’art et d’histoire, Geneva (2016) and at Palazzo Grassi, Venice (2012).

Mark Handforth (HK, 1969) who recently had a solo show at Museo d’Arte Contemporanea Villa Groce, Genova, will present his work Rope Snakes (2008), a monumental cast-bronze sculpture in the form of a coiled rope. The work consists of two textured ropes, partly curled on the floor, but with their intertwining ends gracefully rising into the air. Rope Snakes brings to mind Van Elk’s Rope Sculpture (1968, on view at GRIMM Keizersgracht), in the form of a taut rope that travels horizontally through the space and holds two thick ropes that are hanging loosely and whimsically reaching down to the ground. Van Elk’s Rope Sculpture represents his redefinition of artistic media and rejects the traditional sculptural form, while Handforth’s Rope Snakes manipulates form and size as a way of transplanting a familiar object into unfamiliar surroundings and reveals something new about the ways in which these forms exist in our everyday lives.

Giulia Cenci (IT, 1988) presents two sculptural works that are reminiscent of Ger van Elk’s The Specific Gravity of the Artistic Imagination from 1972, showing different materials swirling around each other, intertwined. The horizontal installation is another reference to Van Elk. Cenci studied at Accademia di Belle Arti di Bologna, Italy and got a Master in Fine Art at the St. Joost Academy, Den Bosch, NL. She is currently attending De Ateliers in Amsterdam.

For more information, interview and royalty free image requests please contact, +31(0) 20 6752465.



Met trots kondigt GRIMM Bearable Lightness of Being aan, een ode aan het werk en het gedachtegoed van Ger van Elk (1941-2014).

In de galerieruimte op de Keizersgracht zullen in intieme setting diverse hoogtepunten uit het oeuvre van Van Elk te zien zijn. Gelijktijdig vindt op de Frans Halsstraat een groepstentoonstelling plaats met werk van Adriano Amaral, Daniel G. Baird, Giulia Cenci, Urs Fischer, Mark Handforth, Elizabeth Price, Willem de Rooij en Letha Wilson, waarin gereflecteerd wordt op het werk van Van Elk.

Ger van Elk geldt internationaal als een van de grondleggers van de conceptuele kunst. Wars van conventies experimenteerde hij met uiteenlopende media en werkte regelmatig samen met collega-kunstenaars, onder wie William Leavitt, Allen Rupersberg en John Baldessari en Bas Jan Ader in het bijzonder. In 1969 nam hij deel aan de legendarische tentoonstellingen When Attitudes Become Form in Bern en Op losse schroeven: Situaties en cryptostructuren in het Stedelijk Museum Amsterdam, waarvan de laatste geldt als de introductie van de conceptuele kunst in Nederland.

Van Elk realiseerde zich op jonge leeftijd dat “theorie niets anders was dan een constructie, een kunstwerk”, toen zijn moeder hertrouwde en het nieuwe gezin werd omgedoopt van Protestant naar Katholiek. Het bleek een cruciaal moment voor zijn kunstpraktijk, het inzicht dat een waarheid niet de waarheid is en dat de ene theorie altijd inwisselbaar is voor een andere. Op onnavolgbare wijze bevroeg Van Elk de rol van de kunstenaar, boog zich over het vraagstuk van auteurschap en originealiteit en onderzocht de dubieuze verhouding tussen afbeelding, verbeelding en werkelijkheid. Met een voorliefde voor zogenaamd onbeduidende materialen en altijd een flinke dosis humor, probeerde Van Elk de gevestigde kunstorde te ontregelen.

Het idee voor deze expositie ontstond een paar jaar geleden, toen Ger van Elk nog leefde. Het leek hem een geweldig idee zijn werk zij aan zij met dat van jongere generaties kunstenaars te exposeren. Dit idee ontwikkelde zich door tot de huidige presentatie op twee locaties. Op de Keizersgracht tonen we een selectie aan hoogtepunten uit het oeuvre van Van Elk waaronder beelden zoals Touwsculptuur (1968) en Niet Werkelijk Woef (1987) en werken in andere media zoals de video Some natural Aspects of Painting and Sculpture uit 1970 en schilderijen uit de vroege jaren ’90.

In de galerie aan de Frans Halsstraat zal een groepstentoonstelling te zien zijn van kunstenaars die ofwel geïnspireerd zijn door het gedachtegoed van Van Elk of die een verwantschap met zijn werk vertonen, vanwege een vergelijkbare (conceptuele) benadering of vanwege het gebruik van het soort media, waarvoor Van Elk met zijn kunst de weg mede vrijmaakte.

We zijn bijzonder trots op de deelname van Elizabeth Price (UK, 1966), die in 2012 de Turner Prize in ontvangst nam voor haar installatie The Woolsworths Choir of 1979. Binnen een speciaal geconstrueerde omgeving in de galerie zal Price haar werk K (2015) presenteren, een overweldigende videodyptiek. Ger van Elk was met zijn 16mm werk in de jaren ’70 pionier met het gebruik van film als kunstmedium, en Price is dat voor de hedendaagse videokunst; haar installaties, waarin ze de dynamiek onderzoekt die ontstaat wanneer verschillende technologische tendensen samenkomen, doen zowel een appèl op de zintuigen als op het intellect en kosten haar jaren om te maken.

Van Willem de Rooij (NL, 1969), van wie in oktober 2016 een solo expositie opende in het Museum für Moderne Kunst in Frankfurt en die momenteel een solotentoonstelling presenteert in het Institute of Modern Art in Brisbane, tonen we twee schilderijen evenals zijn installatie Route along 18 Corners die in 1993 en 2010 in het Stedelijk Museum Amsterdam te zien was en de bezoeker langs achttien hoeken van de museumzalen gidste. Zowel uit de droog-humoristische benadering als de preoccupatie met de fysieke omgeving van de tentoonstellingsruimte spreekt een sterke affiniteit met het werk van Ger van Elk, met name vroege werken als Hoe hoeker hoe platter uit 1972 en Apparatus scala dividens uit 1969, beiden in de collectie van het Stedelijk Museum.

Tot drie keer toe werd Van Elk’s Goed Geboende Vloer (1969-1980) uitgevoerd in het Stedelijk Museum Amsterdam. Dit iconische werk vindt binnen de groepsexpositie aan de Frans Halsstraat zijn weerklank in een in situ vloerinstallatie van Adriano Amaral (BR, 1982). Amaral, die gelijktijdig een solo expositie heeft in de Vleeshal in Middelburg, maakt delicate installaties waarin materialen, gebaren en objecten hun weerslag vinden in het persoonlijke en het intieme. Door materiaal, beeltenis en compositie te combineren, creëert hij wisselende lagen van associatie. Soms harmonieus, dan weer tegenstrijdig, het resultaat van zijn maakproces weerspiegelt een gehumaniseerde reflectie van tijd en vorm binnen de ruimte waarin mens en architectuur elkaar ontmoeten. Amaral deelt een diepgaande interesse in de aard van de materialen die ons omringen met Van Elk. Maar terwijl Van Elk zich wendde tot touw, stok en tentdoek, trekt Amaral het materiële experiment naar de 21e eeuw door allerlei kunstmatige producten als siliconen, aluminium en beton te vermengen met natuurlijke grondstoffen.

Het werk van Daniel G. Baird (US, 1984) is een gelaagd onderzoek naar de plek die de mens inneemt binnen het onvermijdelijke verstrijken van de tijd. Baird is geïnteresseerd in sporen die onze raadselachtige relatie met tijd en vooruitgang symboliseren. Van de fossielen in aardlagen uit vroegere tijden die worden blootgelegd door recente erosie, tot de alomtegenwoordige en oneindige symboliek van een horizon. Ook Ger van Elk was gefascineerd door de horizon, waar dingen achter kunnen verschijnen en verdwijnen. Het blijft een ontastbaar en immer veranderlijk fenomeen.

Ook Letha Wilson (US, 1976), die onlangs exposeerde in het Center for Contemporary Art and Culture in het PNCA in Portland, reflecteert op Van Elk’s relatie met de horizon en zijn spel met illusie en werkelijkheid. Evenals Van Elk daagt Wilson in haar werk de scheidslijn uit tussen afbeelding en werkelijkheid. Maar waar Van Elk zich inspande om het onvermogen aan te tonen van de fotografie om de realiteit weer te geven, probeert Wilson in haar werk deze dualiteit juist te verenigen.

Urs Fischer (CH, 1973) presenteert Spinoza Rhapsody (2006), een grootschalige sculptuur die als een driedimensionale tekening door de galerie vloeit. Het werk houdt direct verband met Ger van Elk’s Touw en Camping Art uit de late jaren ’60. De titel van het werk, Spinoza Rhapsody, refereert zowel aan de Nederlandse filosoof Baruch Spinoza als aan een muzikale compositie van onregelmatige vorm en vrije structuur. Fischer’s raadselachtige titels, vaak een gevatte combinatie van bestaande en fictieve leestekens en veelgebruikte zelfstandig naamwoorden, benadrukken de manier waarop zijn werken bestaande conventies uitdagen. Net als Van Elk staat Fischer bekend om het verwerpen van materiele hiërarchie en werkt vaak met ‘arme materialen’ (van appels tot brandend kaarsvet tot eierschalen). Spinoza Rhapsody werd voor het eerst getoond in het Stedelijk Museum Amsterdam (2006) en is sindsdien te zien geweest in verschillende instituten waaronder het Musée d’art et d’histoire in Genève (2016) en het Palazzo Grassi in Venetië (2012).

Mark Handforth (HK, 1969), die recent een solotentoonstelling had in het Museo d’Arte Contemporanea Villa Groce, Genua, presenteert zijn Rope Snakes (2008), een monumentale bronzen sculptuur in de vorm van een opgerold touw. Het werk bestaat uit twee touwen, deels kronkelend over de vloer maar met hun verstrengelde uiteinden sierlijk in de lucht verheven. Rope Snakes doet denken aan Van Elk’s Touwsculptuur (1968, te zien bij GRIMM Keizersgracht); een lijntje dat horizontaal in de lucht is gespannen en twee andere dikke touwen draagt terwijl hun uiteinden losjes op de grond hangen. Touwsculptuur representeert Van Elk’s definitie van artistieke media en zijn verwerping van de traditionele sculpturale vorm, terwijl Handforth’s Rope Snakes juist vorm manipuleert op een manier die een bekend object transformeert naar een onbekende gedaante en zo nieuwe manieren onthult waarop deze vormen zich in ons dagelijks leven manifesteren.

Giulia Cenci (IT, 1988) presenteert twee werken, die doen denken aan Ger van Elk’s Het soortelijk gewicht van de kunstzinnige verbeelding uit 1972, een werk waarin verschillende materialen zich om elkaar heen draaien, verstrengeld tot een nieuw gebundeld geheel. Cenci studeerde aan de Accademia di Belle Arti di Bologna en behaalde een Master in Fine Art aan de St. Joost Academie in Den Bosch. Ze studeert momenteel aan De Ateliers in Amsterdam.

Voor meer informatie, of het aanvragen van beeld of interviews, kunt u contact opnemen met:, +31(0) 20 6752465.